Wola  Karczewska 

                                    Droga, wierzba sadzona wśród zielonej łąki,
                                    Na której pierwsze jaskry żółcieją i mlecze.
                                    Pośród wierzb po kamieniach wąska struga ciecze,
                                    A pod niebem wysoko śpiewają skowronki.

                                    Wśród tej łąki wilgotnej od porannej rosy,
                                    Droga, którą co święto szli ludzie ze śpiewką,
                                    Idzie sobie Pan Jezus, wpółnagi i bosy
                                    Z wielkanocną w przebitej dłoni chorągiewką.

                                    Naprzeciw idzie chłopka. Ma kosy złociste,
                                    Łowicka jej spódniczka i piękna zapaska.
                                    Poznała Zbawiciela z świętego obrazka,
                                    Upadła na kolana i krzyknęła: "Chryste!".

                                    Bije głową o ziemię z serdeczną rozpaczą,
                                    A Chrystus się pochylił nad klęczącym ciałem
                                    I rzeknie: "Powiedz ludziom, niech więcej nie płaczą,
                                    Dwa dni leżałem w grobie. I dziś zmartwychwstałem."

Niech Zmartwychwstały Jezus zawsze Wam błogosławi