Historia

W dawnych czasach, tereny na których leży Wola Karczewska, podobnie jak inne rejony Mazowsza, porośnięte były lasami. Odkrycia archeologiczne dokonane w okolicach Otwocka wskazują, że ziemie te już w czasach prehistorycznych zamieszkiwane były przez ludy koczownicze.

Pierwsze wzmianki o Woli Karczewskiej można znaleźć w źródłach historycznych z XVI wieku. Administracyjnie należała do powiatu czerskiego, w województwie mazowieckim. Pierwotnie właścicielem ziem na których powstała był Wawrzyniec Dobrzyniecki, podstoli czerski. Etymologia jej nazwy związana jest z kolejnymi właścicielami tych ziem i założycielami wsi, Karczewskimi. Nazwę tą tłumaczy się jako powstałą z woli pana Karczewskiego. Po Karczewskich jej właścicielami byli Boglewscy, zaś w XVIII wieku Bielińscy i Komierowscy.

Była to wieś, leżąca w tzw. Rejonie Nadświdrzańskim, obok miasteczka Glinianka (Wawrzyńcew). Należała do tzw. Dóbr Gliniańskich, Życie jej mieszkańców było  związane z uprawą roli i życiem pobliskiego dworu w Gliniance oraz działalnością jego właścicieli. W latach pięćdziesiątych XVIII wieku rozpoczęto porządkowanie Dóbr Gliniańskich, po niszczących wojnach szwedzkich i innych wojnach przełomu XVII i XVIII wieku. W 1759 roku przystąpiono do budowy karczmy w Gliniance i młyna wodnego w Woli Karczewskiej. Umiejscowieniu młyna sprzyjał wartki w tym miejscu nurt rzeki. Większość prac wykonywano w ramach pańszczyzny, siłami mieszczan gliniańskich i rolników okolicznych wsi, między innymi Woli Karczewskiej. Pańszczyzna mogła być piesza i sprzężajna. 

Pańszczyzna jest to przymusowa, bezpłatna praca głównie na roli (również w innych usługach) chłopów na rzecz pana w zamian za zezwolenie na użytkowanie przez nich ziemi.

• Pańszczyzna sprzężajna (ciągła) – chłopi uprawiali ziemię własnymi środkami, narzędziami i przy użyciu własnych zwierząt
• Pańszczyzna piesza – pociągano do niej bezrolnych chałupników, komorników i zagrodników, aby służyli u pana

Mieszkańcy Woli Karczewskiej obowiązani byli świadczyć po 2 dni sprzężajem i jeden dzień pieszy. Oprócz pańszczyzny, mieszkańcy wsi obowiązani byli także świadczyć daniny i posługi. W swoich dobrach Bielińscy potrzebowali stałej służby tzw. parobków nadwornych. Glinianka i przyległe miejscowości obowiązane były utrzymać jednego parobka.

Źródła podają, że pod koniec XVIII wieku zabudowę Woli Karczewskiej stanowiło 15 kominów.

W roku 1795 na mocy trzeciego rozbioru Polski Wola Karczewska przeszła pod panowanie Austrii.

W 1809 roku podczas wojny prowadzonej przez Księstwo Warszawskie z Austrią, przez teren obecnego powiatu otwockiego przeszły liczne oddziały wojskowe.

Tereny te z uwagi na swoje położenie często były  „deptane” przez agresorów.

W pamięci starszych mieszkańców Woli Karczewskiej (opowiadania babci autora -po kądzieli-, urodzonej w 1911 roku), zachowały się wspomnienia z I wojny światowej , o żołnierzach z wysokimi czubami na hełmach, którzy przechodzili przez Wolę Karczewską i o ciałach zabitych pływających w rzece.

W 1937 roku w Woli Karczewskiej rozpoczął się strajk chłopski.

„Strajk chłopski 1937, protest chłopski wywołany niezrealizowaniem przez rząd sanacyjny postulatów zjazdu Stronnictwa Ludowego (styczeń 1937). Domagano się wówczas amnestii dla emigrantów politycznych skazanych w procesie brzeskim (1931-1932), zmiany ordynacji wyborczej do sejmu i senatu, demokratyzacji rządów.

Strajk chłopski polegał na powstrzymaniu się od zakupów i wszelkiej sprzedaży towarów rolnych w dniach od 16 do 25 VIII 1937. Organizowany w całej Polsce (oprócz Pomorza, Śląska i kresów wschodnich), najbardziej masowy i gwałtowny przebieg miał w Małopolsce, gdzie w starciach z policją zginęło 46 osób.”

Wycinek z Życia Warszawy z 30 maja 1977 roku.